Het leven is niet maakbaar, wel kostbaar.

Na een lange tijd van stilte een nieuwe blog.

Een tijd van revalideren ligt achter mij, een tijd met vallen en opstaan, opbouwen en terugvallen.  Na een gedegen opbouw één maal een 10+ km kunnen hard lopen en nu al 3 week geen enkele meter.  Revalideren is leren, incasseren, volharden en weten waar je het voor doet. Eén grote uitdaging, elke dag weer.

Leren vertrouwen, het komt goed!

De rust bewaren, mijn focus verleggen.

Kijken naar wat wel kan. 

Ik stel me vaak de vraag; Wat maakt dat hardlopen mijn ultieme gevoel van vrijheid is? Wat maakt dat ik denk dat het leven maakbaar is? Wat maakt dat wij mensen zo denken?

Ik wil ik zo graag; weten wanneer ik weer in alle vrijheid kan hardlopen. Weten wanneer mijn kinderen en ik elkaar kunnen knuffelen wanneer we dit willen en zeggen "ik hou van jou". Weten wanneer de dag aan breekt dat ieder mens in vrijheid leeft, los van geweld, armoede, gedwongen prostitutie, mensenhandel en zoveel meer. 

Wat ik inmiddels weet is dat NU nu is  Wat een seconde geleden gebeurd is, is verleden tijd. Een herinnering welke je nooit meer over kunt doen. Er blijven enkel en alleen feiten en herinneringen over. 

Wat komt is de toekomst. Een tijd waarvan we pas weten hoe die er echt uitziet op het moment we daar beland zijn. Wij mensen kunnen alleen in het hier en nu weten, voelen, ervaren, ruiken, proeven, zien, horen wat er op dat moment gaande is. Wij denken vaak vooruit te kunnen weten. Soms komen we dicht in de buurt, maar het is nooit exact dat wat we vooraf gedacht hadden.

Ik dacht mijn pijn en verdriet in mijn rugzak een plek te hebben gegeven. Dacht vooruit te kunnen kijken, klaar voor de toekomst met alles wat er achter mij ligt. Klaar te zijn voor de uitdaging 100 km te gaan hardlopen voor het goede doel, Terwille. 

Ik weet nu dat ik goed kan denken, mijn hoofd nooit stil staat, ik elke dag toch nog steeds denk voor een ander te kunnen denken, te weten hoe ik er over een week voorsta én over 7,5 maand (want dan loop ik de marathon van Berlijn...).

Ik weet  inmiddels uit ervaring dat er een groot verschil zit tussen (denken te ) weten en ervaren. Tussen denken en voelen.  Overleven was me minder vreemd dan gedacht. 

Van een ander horen dat je er toe doet is wezenlijk anders dan te voelen dat je er toe doet. "Natuurlijk doe je er toe, ben je belangrijk, mag je er zijn" is wat vaak tegen me gezegd is. Wat als dit nooit zo gevoelt heeft? Met je verstand het wel kunnen geloven, omdat ik vind dat ieder mens er toe doet. Maar het nooit echt van binnen kunnen voelen; ik doe er toe!  

Ik ben me bewust geworden hoe het is om gevangen te zitten in eigen aannames, gedachten, gewoontes, patronen. Net als ieder ander die zich "laat" leven. Hoe komt het dat wij mensen ons zo gevangen laten nemen?  Niemand kiest hier bewust voor en toch gebeurd het.  

Gevangen zitten in situaties waar je diep van binnen zo graag uit wil. Hoe is dat toch mogelijk? Ik heb geleerd dat dit kan komen doordat de situatie voor jou bekend is, en daarmee een soort van veilig. Veilig omdat het bekend is. Bang zijn om te veranderen, bang zijn voor het onbekende kan maken dat wij mensen ons laten vangen in situaties waar we diep van binnen NU uit willen stappen. Ook als het gaat om levensbedreigende situaties. Situaties vol geweld, onderdrukking, mishandeling. Hoe bizar is dat? 

Ik heb geleerd dat kleine veranderingen aanbrengen in je leven, bijvoorbeeld als het gaat om een week niet te snoepen voor sommigen onmogelijk lijkt. Hoe groot is dan de stap te maken om uit de gedwongen prostitutie te stappen. Te vluchten uit een situatie die levensbedreigend is. Hoe knap is het wanneer iemand dit toch doet. Uitstappen uit het oude, op weg naar het nieuwe. Op weg naar een Vrij leven. Los van geweld, onderdrukking, verslaving. Maar VRIJ zijn!

Mijn proces van herstel duurt voort en duurt langer dan mij lief is. Het vraagt veel van mij om los te laten wanneer ik weer zou kunnen hardlopen, pijnvrij, in vrijheid. Zo ver, lang en in een omgeving waar ik op dat moment behoefte aan heb. Alleen, met Eric en/of met anderen.

Ik leer nog elke dag geduld te hebben, te incasseren dat het gaat zoals het gaat en niet zoals ik zou willen. Ik heb vertrouwen dat mijn herstel volledig zal zijn, ergens op een dag die voor mij ligt. Hoe moeilijk dit ook is, frustrerend, soms gekmakend. En toch.... hou ik vol omdat ik van binnen voel hoe groot mijn verlangen is weer te kunnen hardlopen. De deur uit te kunnen gaan, in de buiten lucht, dwars door de natuur heen draven zo lang als mogelijk is op dat moment. Ik dan weer met Eric samen plannen kan maken op gebied van sport. Tijdens de vakanties- weekenden weg er opuit kunnen gaan, zomaar waar de wind ons heen waait. Hardlopen betekend zo intens veel voor mij.... dat ik niet anders kan dan volhouden, me nu inhouden, discipline op te brengen te doen wat kan en moet om straks ergens weer het hardlopen minuut voor minuut op te kunnen bouwen, om ergens in de toekomst de marathon weer te kunnen lopen en de 100 km te volbrengen. Wanneer? Dat weet ik wanneer het moment daar is. 

Door intens verlangen, intrinsieke motivatie is het mogelijk om je doel te behalen. Hoe groot of klein dit doel ook is. Maar zolang het doel jouw doel is gaat het je lukken, of stel je je doel passend bij omdat de weg er naar toe nooit vooraf bekend is en situaties altijd kunnen veranderen. 

Mijn 100 km voor Terwille gaat lukken. Nooit gedacht dat de weg er naar toe zo lang en intens zou zijn. Ik zoveel te leren had en waarschijnlijk nog meer zal leren eer ik de finish behaal. 

Ik ben nog meer gemotiveerd mijn doel te behalen en te strijden voor iedereen die gevangen zit in het web van gedwongen prostitutie, loverboy's, mensenhandel. Verslaafd zijn geraakt / gemaakt door de omstandigheden opdat je maar niet meer voelt.

Nog meer respect voor de vrouwen en mannen die uitstappen uit het oude. Hun eerste stap zetten naar een nieuw perspectief. Een nieuw leven. Een leven in Vrijheid.

Nog meer inlevingsvermogen gekregen hoe onmogelijk de 1e stap kan voelen. En wetende dat na de 1e stap er nog onnoemelijk veel tussen stappen zullen volgen eer het doel behaald is. Leven in Vrijheid!  Onafhankelijk. Een eigen veilige woonplek, een "gezonde" baan. Weten dat jij er toe doet, jij ok bent, jij er mag zijn en ook jij geliefd wordt!

Strijden jullie met mij mee? Lopen jullie met mij mee? Op de weg naar een leven in Vrijheid voor iedereen. Voor jou, voor mij, voor ieder medemens.

Het leven is niet maakbaar maar zo kostbaar. Zo'n rijkdom, wanneer je weet dat jij geliefd wordt, gezien wordt, gehoord wordt. 

Hoe jij met mij mee kunt strijden? 

- mee lopen tijdens onze Terwille-events de eerst volgende is 11 februari a.s. (zie voor info hier onder)

- doneren via de website inactievoorterwille.kentaa.nl

- de website van Terwille bekijken en je realiseren/ verdiepen in hetgeen Terwille voor deze vrouwen-mannen doen. Wat Terwille nodig heeft om iedereen te kunnen begeleiden tot aan de laatste stap. Tot aan de finish. 

- onze social media volgen en delen (Facebook en Instagram; Marjan Helmantel-Oostinga / Eric Helmantel)

- het onderwerp bespreekbaar maken in je eigen omgeving.

- je af te vragen; leef ik in Vrijheid óf laat ik me leven? Wat zou jouw eerste stap zijn naar een leven in Vrijheid? Wat is jouw intrinsieke motivatie, jou drive om deze stap te zetten? En wie zou jij om hulp kunnen vragen? Je staat er namelijk nooit alleen voor! Onze liefdevolle Vader is er namelijk altijd, iedere dag, ieder moment.

Vrijdag 11 februari a.s. organiseren Eric en ik de Terwille Avond Walk en Run.

afstand: 10 km

locatie:Steenboksport Trail Running aan de Regattaweg 5 te Groningen

start tijd: 18:30 voor de wandelaars / 19:30u voor de hardlopers.

Kosten: € 12,50; bijdrage gaat rechtstreeks naar Terwille.

Belangrijk: verlichting meenemen voor onderweg. Route is met pijlen uitgezet, voorzien van reflecterend materiaal.

inschrijven: mail sturen naar marjanoostinga@gmail.com. Na inschrijving is mogelijk, echter voor een verzorgde catering grote voorkeur om je vooraf aan te melden.

Betalen: contact bij de inschrijving op locatie of via de site: inactievoorterwille.kentaa.nl (je naam vermelden).

Het is een recreatief event; iedereen is welkom. 

Bij terugkomst wordt u ontvangen met een warme versnapering bij een sfeervol kampvuur.

We zien jullie graag.

Hartelijke, warme en sportieve groet

Marjan